subota, 20. srpnja 2013.

Infarkt pluća

Definicija

Nastaje kada se tromb fragmentiše i odvojeni dijelovi (tromboembolusi), nošeni strujom krvi, dospiju u pluća. Obično je okludirano oko 50% plućne vaskularne mreže.



Uzroci

Nastaje okluzijom manje lobarne ili segmentne arterijske grane, rijeđe vene. Lokalizovan je češće u donjim dijelovima pluća, a oblika je kupe čija je baza površina pluća, pa je čest pleuritis. Izvori embolusa u ovom slučaju su trombi koji se formiraju negdje u venama tijela (u stomaku, nogama i sl.) i od kojih se otkida dio i izaziva plućnu emboliju (plućni infarkt).

Klinička prezentacija

Klinička slika razvije se iznenada za nekoliko minuta, a pri plućnom infarktu za nekoliko sati. Traje obično nekoliko dana, ali s vremenom se pogoršava. Karakterističan je Allen-ov znak (tahikardija, tahipnea i temperatura do 37,5 °C).  Bolesnik ispoljava naglu bol u prsima, ima naglo gušenje, gubi dah, poblijedi, srce počinje jako da “lupa” , može da izgubi svijest i dosta je čest smrtni ishod. Tromboza dubokih vena nogu često nastaje u toku ili poslije hirurških zahvata, kada bolesnik duže leži i kada se cirkulacija krvi usporava.

Dijagnoza

RTG snimak
EKG (sinusna tahikardija, supraventrikularni poremećaji ritma i znaci opterećenja desnog srca)
lskok leukocita (leukocitoza)
UZ


Liječenje

Ciljevi liječenja su potpora i održavanje života (u akutnoj fazi), zaustavljanje širenja tromboembolusa, pojačavanje (spontane ili indukovane) fibrinolize embolusa, i spriječavanje recidiva. Uz ranu dijagnozu i agresivno liječenje, većina pacijenata će preživeti, uz malu stopu recidiva. Težinu slike određuju veličina embolusa i bolesnikov kardio-pulmonalni status. Neki pacijenti tolerišu masivnu embolizaciju, dok oni sa narušenim kardio-pulmonalnim statusom loše podnose i male emboluse.

Primjena kiseonika (preko maske ili nazalnog katetera) pomaže većini pacijenata, ali kod onih sa veoma izraženom hipoksijom može biti neophodna intubacija traheje i mehanička ventilacija. Hipotenzija, ili popuštanje srca, obično nalažu potrebu primjene inotropnih agenasa i vazopresora.

Liječenje takođe obuhvata i antikoagulaciju, tromboliznu terapiju, kao i embolektomiju. Heparin je i dalje glavni farmakološki agens u liječenju. U odsustvu kontraindikacija, i.v. heparin bi trebalo primjeniti čim se posumnja na infarkt pluća i primjenu nastaviti tokom sprovođenja dijagnostike. Intravenska primjena heparina se nastavlja tokom 5-10 dana, ili duže (u prisustvu recidiva embolije, ili produžene aktivne tromboze u nogama ili karlici). Nakon akutne epizode, primjenjuje se varfarin, tokom najmanje 3 mjeseca.

Trombolizna terapija ima teorijske prednosti u odnosu na heparin (koji djeluje zaustavljanjem procesa tromboze i omogućavanjem nastupa spontane fibrinolize), budući da je u stanju da brzo lizira tromb, i time smanji plućnu hipertenziju i poveća minutni volumen srca.

Embolektomija pluća (hirurško liječenje) je tradicionalno bila rezervisana za pacijente sa masivnom embolijom pluća i srčanim kolapsom.

medicina.bih

Nema komentara:

Objavi komentar

Napomena: komentar može objaviti samo član ovog bloga.